آفتاب در شهر . . .

آفتاب در شهر

دیروز آفتاب

با بوسه و سلام به هر بام و در دمید

دیروز آفتاب

پندار ابر را

با تیغ زر درید

دیروز آفتاب

در شهر می گذشت

با گامش اشتیاق

با چشم او نوازش و لبخند

با دست او نیاز به پیوند

دلهای سرد را

گرمی نشاند و رفت

عطر امید را

هر سو کشاند و رفت

ای روشنای دیده و دلهای بی شمار

ای جان آفتاب

بار دگر ز روزن دل خستگان بتاب

 سیاوش کسرایی

کلاس اولی ها . . .

بدون شرح . . .

بیا تا قدر یکدیگر بدانیم . . .

بیا تا قدر یکدیگر بدانیم

که تا ناگه ز یکدیگر نمانیم

کریمان جان فدای دوست کردند

سگی بگذار ما هم مردمانیم

غرضها تیره دارد دوستی را

غرضها را چرا از دل نرانیم

گهی خوشدل شوی از من که میرم

چرا مرده پرست و خصم جانیم

چو بعد مرگ خواهی آشتی کرد

همه عمر از غمت در امتحانیم

کنون پندار مردم آشتی کن

که در تسلیم ما چون مردگانیم

چو بر گورم بخواهی بوسه زدن

رخم را بوسه ده کاکنون همانیم

خمش کن مرده وار ای دل ازیرا

به هستی متهم ما زین زبانیم

مولوی

دو رباعی از اخوان . . .

مهدی اخوان ثالث

خشکید و کویر لوت شد دریامان

امروز بد و از آن بتر فردامان

زین تیره دل دیو سفت مشتی شمر

چون آخرت یزید شد دنیامان

* * * *

گر زری و گر سیم زر اندودی ، باش

گر بحری و گر نهری و گر رودی ، باش

در این قفس شوم ، چه طاووس چه بوم

چون ره ابدی ست ، هر کجا بودی ، باش
مهدی اخوان ثالث

. . . در آستانه ی روز قدس

شعری از فريدون مشيری با صدای حامد نيك پی

دریا ـ صبور و سنگین.

می‌خواند و می‌نوشت:

«من خواب نیستم

خاموش اگر نشستم

مرداب نیستم

روزی که برخروشم و زنجیر بگسلم

روشن شود که آتشم و آب نیستم

 . . . . .

یادی از صمد و فرهاد . . .

یادی از دو بزرگ عرصه هنر و فرهنگ کشور صمد بهرنگی و فرهاد مهداد در سال روز مرگشان . . .

بیست و چهار ساعت خواب و بیداری

خواننده ي عزيز،قصه ي « خواب و بيداري» را به خاطر اين ننوشته ام كه براي تو سرمشقي باشد. قصدم اين است كه بچه هاي هموطن خود را بهتر بشناسي و فكر كني كه چاره ي درد آنها چيست؟
اگر بخواهم همه ي آنچه را كه در تهران بر سرم آمد بنويسم چند كتاب مي شود و شايد هم همه را خسته كند. از اين رو فقط بيست و چهار ساعت آخر را شرح مي دهم كه فكر مي كنم خسته كننده هم نباشد. البته ناچارم اين را هم بگويم كه چطور شد من و پدرم به تهران آمديم:چند ماهي بود كه پدرم بيكار بود. عاقبت مادرم و خواهرم و برادرهايم را در شهر خودمان گذاشت و دست من را گرفت و آمديم به تهران. چند نفر از آشنايان و همشهري ها قبلا به تهران‌آمده بودند و توانسته بودند كار پيدا كنند. ما هم به هواي آنها آمديم. مثلا يكي از آشنايان دكه ي يخفروشي داشت. يكي ديگر رخت و لباس كهنه خريد و فروش مي كرد. يكي ديگر پرتقال فروش بود. پدر من هم يك چرخ دستي گير آورد و دستفروش شد. پياز و سيب زميني و خيار و اين جور چيزها دوره مي گرداند. يك لقمه نان خودمان مي خورديم و يك لقمه هم مي فرستاديم پيش ادامه داستان . . .

با صدای بی‌صدا،
مث يه کوه، بلند،
مث يه خواب، کوتاه،
یه مرد بود، یه مرد!

با دستای فقیر،
با چشمای محروم،
با پاهای خسته،
یه مرد بود، یه مرد!

شب، با تابوت سياه
نشس توی چشماش،
خاموش شد ستاره،
افتاد روی خاک.

ترانه را بشنویید . . .

ایمان . . .

اگر انسان حتی به درخت خشکیده با ایمان آب دهد سبز خواهد شد، زیرا ریشه دارد .